Ο Έβδομος σταθμός - Το μυστικό του Πειρατή Μπελαφούσκ

Όλοι έχετε μπει σε τρένο φαντάζομαι... Και όλοι έχετε πάει σε θέατρο... Πόσοι όμως από σας έχετε ταξιδέψει με ... τρενοθέατρο;

Αύριο θα γίνουμε επιβάτες του τρένου στο Ρουφ και θα αναχωρήσουμε από μια χώρα, όπου ο κυβερνήτης της έχει καταργήσει όλα τα «άχρηστα» και αντιπαραγωγικά επαγγέλματα, τα οποία «χασομερούν» τους ενεργούς πολίτες και δεν τους επιτρέπουν να επιδίδονται σε «εποικοδομητικές» δραστηριότητες, έτσι ώστε να στεφθεί με επιτυχία το πενταετές πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης της. Όμως στο ίδιο τρένο τρεις καταζητούμενοι καλλιτέχνες επιβιβάζονται και κατά τη διάρκεια ενός συναρπαστικού ταξιδιού παρουσιάζουν την απρόσμενη ιστορία του πειρατή Μπελαφούσκ.

Θα βιώσουμε μία ανεπανάληπτη εμπειρία, σαν κανονικοί ταξιδιώτες ένα σιδηροδρομικό θεατρικό ταξίδι στο φυσικό του περιβάλλον, που αρχίζει από την αποβάθρα του σταθμού και το wagon-bar του τρένου με διαβατήρια και εκπλήξεις και συνεχίζεται με πολλά interactive στοιχεία σε όλη τη διάρκεια της παράστασης...

Και σίγουρα θα περάσουμε τέλεια αφού πρόκειται για την πιο σύνθετη και φιλόδοξη παραγωγή στα δώδεκα χρόνια λειτουργίας του Τρένου στο Ρουφ, με πολλά κωμικά στοιχεία, κοστούμια, τραγούδια και χορευτικά, μια παράσταση που έχει στόχο, πέρα από το κυρίως μήνυμά της περί αναγκαιότητας της Τέχνης, να διεγείρει τη δημιουργική φαντασία των παιδιών, να καλλιεργήσει την καλλιτεχνική αισθητική τους, να αναπτύξει τη γλωσσική τους ικανότητα αλλά και να τα εξοικειώσει με το τρένο όχι μόνο ως ένα ιδιαίτερο και διαχρονικό μέσο μεταφοράς, αλλά και ως ένα μέσο πολιτισμού, ένα χώρο που καλλιεργεί την επικοινωνία, τη γνώση και τη φαντασία.

Αυτά τα θαύματα συμβαίνουν όταν συναντιέται μια αξιόλογη σκηνοθέτης, η Τατιάνα Λύγαρη, με τον αγαπημένο παραμυθά των παιδιών Ευγένιο Τριβιζά σε ένα θεατρικό βαγόνι...

Η γη των ινδιάνων

Μια ιστορία που έρχεται από το 1854! Πρόκειται για την απάντηση που έδωσε ο αρχηγός των Ινδιάνων Seattle, στον τότε Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Φράνκλιν Πηρς, που απαίτησε να αγοράσει την Γη τους...
Ένα μάθημα για την ενότητας της ζωής από τους "άγριους και απολίτιστους" ινδιάνους, επίκαιρο όσο ποτέ για ένα πλανήτη που κινδυνεύει...
Μια ιστορία τόσο παλιά, αλλά με τόσο επίκαιρα οικολογικά μηνύματα...

Η "έκτη ...φασαρία" σας εύχεται Καλές Γιορτές!!!

(όλα τα είχε η σημερινή μέρα...)

Η "έκτη...φασαρία" ξεφάντωσε σήμερα στη χριστουγεννιάτικη γιορτή! Με πολύ επιμελημένο styling τα κορίτσια μας(οι μπάλες του δέντρου έγιναν σκουλαρίκια και οι γιρλάντες κολιέ) και τα αγόρια μας με σκουφάκια Αη Βασίλη και μπόλικη... τρέλα είπαμε τα κάλαντα σε όλες τις τάξεις, χορέψαμε, τραγουδήσαμε...
Οι τόνοι έπεσαν αργότερα όταν παρακολουθήσαμε την προβολή της ταινίας "Ο Τσάρλυ και το εργοστάσιο της σοκολάτας". Και τέλος βάλαμε όλη μας τη φαντασία στην κατασκευή μιας όμορφης χριστουγεννιάτικης κάρτας. Τα παιδικά πρόσωπα χαρούμενα, έλαμπαν ανάμεσα στα φωτάκια του δέντρου!
Κι έτσι γεμάτοι από χρυσόσκονη και αγάπη αποχαιρετιστήκαμε για τις διακοπές των Χριστουγέννων!!!

(και φυσικά πέρασαν να μας ευχηθούν
και τα γυμνασιάκια μας η περσινή μας "έκτη αταξία")

λάμπουν σαν δάκρυα τα χριστούγεννα

ένας μικρός χριστός γεννιέται πάλι αύριο
μόνος στον κόσμο
ένας μικρός χριστός που ζωγραφίζει θαμπά στο τζάμι
δέντρα για τα παιδιά
καράβια για τα όνειρα
ένα παραμύθι της αγάπης για τους απελπισμένους
παραμονή
και τα χιλιάδες φώτα της πλατείας
στα μάτια του λάμπουν σαν δάκρυα

Τόλης Νικηφόρου

η Μένη από την Υεμένη που τον Μπάμπη περιμένει...

Δεν ξέρω αλήθεια τι θα γίνουν όλα αυτά τα παιδιά σαν θα μεγαλώσουν... Ξέρω όμως καλά τι θα γίνει η Άννα Μαρία! Εκείνη λέει ότι θέλει να γίνει καρδιοχειρουργός και της το εύχομαι ολόψυχα... 'Ομως εκτός από καρδιοχειρουργός ή ό,τι άλλο ονειρευτεί στο μέλλον θα γίνει και μια σπουδαία... ποιήτρια! Σήμερα μας ξάφνιασε ευχάριστα με λίμερικ που έγραψε και κέρδισε το χειροκρότημα της τάξης... Απολαύστε την ιστορία μιας γιατρού από την Υεμένη και του Μπάμπη, που από το Παρίσι δε λέει να γυρίσει...

Ήταν ένα λευκό μικρό λουλούδι
που γι΄αυτό γράψανε τραγούδι
ήτανε πανέμορφο και μυρωδάτο
και η ομορφιά του έφτανε ως το Κιάτο
το μικρό ολόλευκο λουλούδι

Της φύσης το μικρό καμάρι
φύτρωνε μέσα στο χορτάρι
γύρω του βουνά και κάμποι
ώσπου κόπηκε από τον Μπάμπη
της φύσης το όμορφο καμάρι

Ο Μπάμπης το΄δωσε στη Μένη
μια γιατρό στην Υεμένη
του'πε πως για πάντα θα τον περιμένει
η όμορφη γιατρός στην Υεμένη

Όμως περάσανε τα χρόνια
και στα μαλλιά ήρθαν τα χιόνια
κι η Μένη απ΄την Υεμένη
βαρέθηκε να περιμένει
όταν περάσανε τα χρόνια

Και το λουλούδι το'θαψε
στου κήπου το παρτέρι
και βρήκε άλλο ταίρι
πέρυσι το καλοκαίρι

Κι ο Μπάμπης από το Παρίσι
της έγραψε πως θα γυρίσει
νόμιζε θα τον περιμένει
η Μένη από την Υεμένη

Νόμιζε με λουλουδικό
θα ΄χτιζε ένα σπιτικό
αχ Μπάμπη αφελή
το σπίτι θέλει πολλή
προσπάθεια για να στεριώσει
και ευτυχία να σου δώσει

και... μην πας στην Υεμένη...
η Μένη πια δεν περιμένει...

Άννα Μαρία Δ.

Αν θέλετε να διαβάσετε και τα άλλα υπέροχα λίμερικ που έφτιαξαν τα παιδιά πατήστε εδώ

Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;

Πώς βλέπουν τα μικρά παιδιά το μέλλον τους και τον πλανήτη που ζουν;

όλοι μαζί μεγάλοι και μικροί για το κλίμα και για τη ζωή...

Όλοι το Σάββατο στις 12 το πρωί στο Σύνταγμα...
την ώρα που οι "μεγάλοι" διαβουλεύονται τα συμφέροντά τους στην Κοπενχάγη, εμείς, όσοι από εμάς θεωρούμε τους εαυτούς μας ενεργούς πολίτες, θα ενώνουμε τη φωνή μας με εκατομμύρια άλλες φωνές στον κόσμο σε ένα παγκόσμιο συλλαλητήριο, σε μια διαμαρτυρία ενάντια στην αδυναμία των ισχυρών να βρουν λύσεις για την αειφορία του πλανήτη μας, αλλά κι ενάντια στην αδράνεια και την παθητικότητα των πολιτών, που επαναπαύονται στην απενοχοποιημένη ασφάλειά τους...

και για τα παιδιά ... ένα όμορφο σαββατιάτικο πρωινό με εκδηλώσεις του ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ στην πόλη μας, με χριστουγεννιάτικο παζάρι, δραστηριότητες ανακύκλωσης, τραγούδια και χορούς

Παρακαλώ σώστε τον κόσμο...

(το παραπάνω βίντεο έγινε στα πλαίσια του περιβαλλοντικού προγράμματος "χρυσοπράσινο φύλλο" την περασμένη σχολική χρονιά)

Aθήνα, 7 Δεκεμβρίου 2009
H θερμοκρασία κοντά στους 20 βαθμούς Kελσίου, ένας ήλιος καυτός, ανοιξιάτικος. Δεν είναι μόνον εδώ. Eίναι παντού. Tο φαινόμενο του θερμοκηπίου οδηγεί σε ερημοποίηση τον νότο των HΠA, αλλά και περιοχές της Aυστραλίας. Eντείνει τη ταχύτητα με την οποία λιώνουν οι πάγοι στην Aρκτική, αυξάνει συνεπώς τον κίνδυνο πλημμύρων και απειλεί με ραγδαία αύξηση των επιπέδων της στάθμης των υδάτων. Παράκτιες περιοχές θα χαθούν από τον χάρτη, οι βροχές θα σπανίζουν, οι φυτείες θα μαραθούν, το πόσιμο νερό θα εκλείψει, η υφήλιος θα υποφέρει: Oι περιγραφές της πραγματικότητας όπως αυτή θα διαμορφωθεί σε πενήντα χρόνια είναι δυσβάσταχτες: Aν τα επίπεδα ρύπων ξεπεράσουν τα όρια τότε η ζωή στη Γη θα είναι αφόρητη, τίποτε δεν θα είναι πια όπως το ξέρουμε σήμερα...
Στη πρωτεύουσα της Δανίας, την Κοπενχάγη ξεκίνησε χτες η διάσκεψη για τις κλιματικές αλλαγές. Οι ηγέτες των 192χωρών μελών του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών θα προσπαθήσουν να συμφωνήσουν για μια συνθήκη που θα αντικαταστήσει το πρωτόκολλο του Κιότο.Στόχος της Συνόδου είναι να επιτευχθεί μια δεσμευτική συμφωνία για τη μείωση των ρυπογόνων αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, καθώς και να βρεθούν τρόποι βοήθειας για τις φτωχότερες χώρες που πλήττονται περισσότερο από τις κλιματικές αλλαγές. Ο πλανήτης είναι άρρωστος, είναι εμφανές πλέον σε όλους και οποιαδήποτε καθυστέρηση στην εφαρμογή συγκεκριμένων μέτρων θα είναι σε βάρος όλων μας.

(το παραπάνω βίντεο είναι παραγωγή του υπουργείου εξωτερικών της Δανίας και προβλήθηκε χτες, στην έναρξη της Συνόδου της Κοπενχάγης)

"δύσκολοι καιροί για μαγισσάκια" Βιωματικό εργαστήρι για εκπαιδευτικούς

Ολοκληρώθηκαν με επιτυχία σήμερα, στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Περιστερίου οι εργασίες του διήμερου σεμιναρίου, που διοργάνωσε το Γραφείο Πολιτιστικών Θεμάτων της Γ΄ Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Αττικής. Η προσέλευση των εκπαιδευτικών ήταν μεγάλη και όλα τα θέματα του σεμιναρίου, που είχαν τη μορφή βιωματικών εργαστηρίων, παρουσίαζαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Το φωτογραφικό υλικό των σεμιναρίων θα αναρτηθεί σύντομα στο ιστολόγιο των σχολικών δραστηριοτήτων πολιτισμού.

Θέλω να συγχαρώ το Χρίστο Παπαγεωργίου και τη Στέλλα Ρέτσιου για την άψογη διοργάνωση (και όλους γενικά τους διοργανωτές) και να ευχαριστήσω τους συναδέρφους που συμμετείχαν στο δικό μας εργαστήρι με θέμα: "Δύσκολοι καιροί για μαγισσάκια" για τη συμμετοχή τους και το ενδιαφέρον τους. Χαρήκαμε πολύ που ξανασυναντηθήκαμε με παλιούς φίλους, αλλά και που γνωρίσαμε καινούριους...

Το υλικό του εργαστηρίου είναι στη διάθεση των συναδέρφων:

Webquest Julia

Φύλλα εργασίας για το webquest



Βήματα κατασκευής WebQuest

(το παραπάνω έγγραφο "βήματα κατασκευής webquest" αποτελεί αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα: http://utopia.duth.gr/~asiskos/WebQuestSteps.htm )

Για την τροποποιημένη μορφή της δραστηριότητας (την πιο απλή) πατήστε εδώ

Μια...διαφορετική ξενάγηση

Τι σχέση έχουν το Παλατάκι Χαϊδαρίου, το πικ νικ στο πάρκο, τα δευτεράκια, η υγιεινή διατροφή και τα εκτάκια; Λοιπόν αν ενωθούν όλα αυτά μια ηλιόλουστη μέρα του Νοέμβρη δημιουργούν έναν καταπληκτικό συνδυασμό διασκέδασης και γνώσης...

Σήμερα λοιπόν τα παιδιά της έκτης τάξης ανέλαβαν την πρωτοβουλία να ξεναγήσουν τους μικρούς μαθητές της δευτέρας τάξης στο ιστορικό μνημείο της πόλης μας στο Παλατάκι. (Είχε προηγηθεί βέβαια ξενάγηση και ενασχόληση των μαθητών με το κτήριο πριν λίγες μέρες. )

Η ιδέα ήταν απλή. Χωριστήκαμε σε τέσσερις ομάδες, ξεναγοί (της έκτης) και τουρίστες (της δευτέρας) . Οι ξεναγοί έπρεπε να πληροφορήσουν τους μικρούς τουρίστες σχετικά με την κατασκευή και την ιστορία του κτηρίου... Δύσκολο έργο!!!

Αφού παρατήρησαν προσεχτικά το κτήριο εξωτερικά, προχώρησαν στο εσωτερικό του. Η κάθε ομάδα ανέβαινε στη μεγάλη αίθουσα και κάθονταν στη μεγάλη αρχοντική τραπεζαρία αναπαυτικά. Ήταν αξιοθαύμαστη η υπευθυνότητα και η ωριμότητα που έδειξαν οι ξεναγοί προκειμένου να πείσουν τους μικρούς τους φίλους να προσέχουν τις ιστορίες τους. Αλλά και η προσήλωση των μικρών και το ενδιαφέρον τους για την ξενάγηση.

Στη συνέχεια οι μικροί τουρίστες συμπλήρωσαν ένα φυλάδιο εργασίας με τη βοήθεια πάντα των ξεναγών τους. Με απίστευτο κέφι και διάθεση όλα τα δευτεράκια συμπλήρωναν τα συννεφάκια με τις λεξούλες, ενώ τα εκτάκια απολάμβαναν προνόμια (!) δασκάλου...
Κι ενώ τα φυλλάδια συμπληρώνονταν, τα τραπεζομάντηλα στρώθηκαν... Όχι φυσικά πάνω στην αρχοντική τραπεζαρία, αλλά έξω στο γρασίδι, στο ηλιόλουστο προαύλιο του κτηρίου, δίπλα στα κυκλάμινα και τους φοίνικες. Ήταν ώρα για το πικ νικ! Κι όχι οποιοδήποτε πικ νικ... αλλά ένα υγιεινό πικ νικ... Τα παιδιά είχαν ενημερωθεί να φέρουν μαζί τους ένα υγιεινό κολατσιό. Και πραγματικά ο καθένας και η καθεμιά έδειχναν με καμάρι τις επιλογές τους: φρούτα, σάντουιτς με μαύρο ψωμί, αυγά, ντομάτες...

Τέλος το κυνήγι θησαυρού που ακολούθησε αναψοκοκκίνησε τα μάγουλα όλων των παιδιών, μικρών και μεγάλων. Πραγματικά το απόλαυσαν όλοι, παρόλο που νίκησε η πρώτη ομάδα!
Το βραβείο ήταν μια φωτογραφία θριάμβου της νικήτριας ομάδας.

Γυρίσαμε στο σχολείο γεμάτοι εμπειρίες, τα μικρά με τρόπο διασκεδαστικό γνώρισαν ένα ιστορικό μνημείο, ενώ τα μεγαλύτερα παιδιά είχαν τη δυνατότητα να αναπτύξουν δεξιότητες επικοινωνίας, διαλόγου, ευθύνης, προφορικού λόγου και αυτοπεποίθησης.

Κι εμείς, οι δασκάλες... απλώς τα καμαρώναμε...

Παλατάκι (φυλλάδιο εργασίας)

ο οδηγός του τανκ

O Α. Σκευοφύλαξ, που ήταν ο ΟΔΗΓΟΣ TOY TANK (στρατιώτης) που γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου σπάει τη σιωπή του και μιλάει πρωτη φορα για το μακελειό της 17ης Νοεμβρίου 1973, τριάντα χρόνια μετά αποφασίζει να μιλήσει με μια συγκλονιστική συνέντευξη -εξομολόγηση- στο ΒΗΜΑ (9/11/2003)

Μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα στις 17 Νοεμβρίου, η ίλη μου πήρε εντολή να ετοιμαστεί για έξοδο. Αποφασίστηκε να βγουν 5 άρματα. Εγώ ήμουν οδηγός στο πρώτο άρμα που βγήκε στον δρόμο. Φτάνοντας μπροστά στην πόρτα, έστριψα το άρμα προς το Πολυτεχνείο, με γυρισμένο το πυροβόλο προς τα πίσω. Θυμάμαι ότι σηκώθηκα από τη θέση μου και εγώ και το άλλο πλήρωμα. Δεκάδες φοιτητές κρέμονταν από τα κάγκελα, ενώ εκατοντάδες βρίσκονταν στον προαύλιο χώρο.

Ενα τέταρτο πριν από τις 3 το πρωί της 17 Νοεμβρίου ήρθε ο οδηγός εδάφους του άρματος και μου λέει: "Θα μπούμε μέσα, θα ρίξουμε την πύλη. Ετοιμάσου!"» λέει. «Πήρα θέση και ξεκίνησα. Δεν έβλεπα πολλά πράγματα, δεν είχα καλό οπτικό πεδίο, γιατί κοιτούσα πλέον από τη θυρίδα του άρματος. Δέκα εκατοστά πριν από την πόρτα, σταμάτησα. Σταμάτησα σκόπιμα. Αυτό φαίνεται στο βίντεο της εποχής. Στο φρενάρισμα, οι φοιτητές τρομαγμένοι έφυγαν προς τα πίσω. Αν έμπαινα με ταχύτητα, θα σκότωνα δεκάδες άτομα που εκείνη τη στιγμή ήταν κρεμασμένα στα κάγκελα».

Λίγα λεπτά αργότερα ο A. Σκευοφύλαξ θα μαρσάρει δυνατά. Ο δυνατός προβολέας του τανκ σκοπεύει την πύλη. «H καγκελόπορτα έπεσε αμέσως. Πίσω από τη σιδερένια πύλη ήταν σταθμευμένο το Μερσεντές το οποίο είχαν βάλει εκεί οι φοιτητές για να φράξουν την είσοδο. Το έκανα αλοιφή. H αριστερή ερπύστρια το έλιωσε. Με το που έπεσε η πύλη του Πολυτεχνείου εισέβαλαν οι αστυνομικοί για να συλλάβουν τους φοιτητές. Λίγο αργότερα κατέβηκα και εγώ από το άρμα και μπήκα στον χώρο του Πολυτεχνείου. Δεν υπήρχε νεκρός. Θα μπορούσε όμως και να υπάρχουν νεκροί» λέει .

Παρά τον πόνο και την αγωνία τους να φύγουν να γλιτώσουν την ζωή τους, οι φοιτητές θα δείξουν μεγαλείο ψυχής απέναντι στον στρατιώτη που ισοπέδωσε το όνειρό τους. Αδιάψευστη απόδειξη, η μαρτυρία του κ. Σκευοφύλακα: «Οπως περνούσαν οι φοιτητές θυμάμαι ότι έριχναν μέσα στο τανκ πακέτα τσιγάρα και ό,τι προμήθειες είχαν μαζί τους. Οταν γυρίσαμε στο Γουδί, το άρμα έμοιαζε με περίπτερο. Οσο σκέφτομαι ότι οι φοιτητές μας έδιναν σάντουιτς και τσιγάρα, μετά απ' όσα τους κάναμε... Δεν μπορώ να το συχωρέσω αυτό το πράγμα στον εαυτό μου. Σκέφτομαι τι πήγα και έκανα!..».


«ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΓΙ' AYTO ΠΟΥ HMOYN, ΓΙ' AYTO ΠΟΥ EKANA. Τότε αισθανόμουν ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Στους "μαυροσκούφηδες", στο Γουδί, είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα "παλιοκουμμούνια", όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Τι περιμένεις!.. Ημουν 20 χρονών... Ούτε μια εφημερίδα δεν είχα διαβάσει μέχρι τότε. Είχα γίνει και εγώ φασίστας.

Μέχρι που μπήκα μέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής μου »

αν θέλετε να διαβάσετε ολόκληρη τη συνέντεξη πατήστε ΕΔΩ

το Πολυτεχνείο ΖΕΙ

Polytexneio Julia

What I've done...

(αφιερωμένο στον Οδυσσέα που μας θύμισε αυτό το συγκλονιστικό βίντεο και τραγούδι)

e-τάξη μας

Εδώ κι ένα μήνα περίπου η e-τάξη μας (έκτη δημοτικού) ταξιδεύει στις πέρα θάλασσες της γνώσης και της φαντασίας. Σε χώρες μακρινές, σε ερημικά νησιά, σε πύργους και σε κάστρα, αναζητά εκείνο το μαγισσάκι που με το μαγικό ραβδάκι του θα μας βοηθήσει να πετύχουμε όλους μας τους στόχους. Στο ιστολόγιο αυτό περιγράφουμε κάποιους σταθμούς από αυτό το δύσκολο, αλλά ενδιαφέρον ταξίδι μας. Μοιραζόμαστε τις εμπειρίες μας, τις δοκιμασίες μας, αλλά και την περιπέτεια του ταξιδιού μας. Αν θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας αυτή την αναζήτηση ελάτε στην e-τάξη μας να συντροφεύσετε το ταξίδι μας...

άριστα "10"

"Σκοπός της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι: Nα συμβάλει στην ολόπλευρη, αρμονική και ισόρροπη ανάπτυξη των διανοητικών και ψυχοσωματικών δυνάμεων των μαθητών, ώστε, ανεξάρτητα από φύλο και καταγωγή, να έχουν τη δυνατότητα να εξελιχθούν σε ολοκληρωμένες προσωπικότητες και να ζήσουν δημιουργικά."

Αναρωτιέμαι μήπως θα έπρεπε αυτό να το αναρτήσουμε σε κάθε σχολική τάξη; Γιατί ναι... το ξεχνούν όσοι σχεδιάζουν αναλυτικά προγράμματα, αλλά ας το θυμόμαστε τουλάχιστον εμείς οι εκπαιδευτικοί... και ειδικά όταν βαθμολογούμε ένα παιδί.
Η αξιολόγηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Ενέχει αυτοκριτική και πρέπει να διέπεται από τις βασικές παιδαγωγικές αρχές. Αξιολογούμε το βαθμό επίτευξης των στόχων που θέσαμε σε σχέση με τη δική μας μεθοδολογία και τα μέσα που χρησιμοποιήσαμε στη διδασκαλία μας. Ας αναστοχαστούμε λοιπόν τη στοχοθεσία μας. Είναι αυτή σύμφωνη με το βασικό στόχο της Αγωγής; Συμβάλει στην ολόπλευρη ανάπτυξη των διανοητικών και ψυχοσωματικών δυνάμεων των μαθητών ή αφορά μόνο το γνωστικό τομέα, τη μηχανιστική δηλαδή μάθηση και τη στείρα απομνημόνευση;
Δεν φταίνε λοιπόν μόνο οι γονείς όταν έρχονται στο σχολείο και διαμαρτύρονται για τους βαθμούς. Είναι μια σκοτεινή αδιάφανη διαδικασία η αξιολόγηση και στοχεύει κατευθείαν στην ευαίσθητη παιδική ψυχή. Μπορούμε να την κάνουμε πιο "φιλική" πιο "ανθρώπινη" και πιο "αποτελεσματική" . Και να λειτουργεί και ως ένας αυτόματος ρυθμιστής και εσωτερικός κριτής της δικής μας αποτελεσματικότητας ως δάσκαλοι.

Ας ρίξουμε μια προσεχτική ματιά στην εκπαιδευτική νομοθεσία (την παραθέτω παρακάτω) και στις σχετικές παιδαγωγικές θεωρήσεις (νομίζω ο Ηλίας Ματσαγγούρας τα αναλύει μια χαρά στο σχετικό κεφάλαιο) και ας ξεκαθαρίσουμε επιτέλους αυτό το σκοτεινό τοπίο της αξιολόγησης. Παιδεία δεν είναι η συσσώρευση γνώσεων, ούτε η ανάδειξη ανταγωνιστικών συμπεριφορών... Είναι ένα σύστημα αξιών, δεξιοτήτων, στάσεων και συμπεριφορών αρκετά πολύπλοκο και οφείλουμε να αναθεωρήσουμε άμεσα τα αναχρονιστικά κριτήρια αξιολόγησης που χρησιμοποιούμε.

προεδρικό διάταγμα 8